چگونه «ترامپ» رویای «هند» را بر باد داد؟

فرارو– نشریه تلگراف در مقاله‌ای با عنوان «چگونه ترامپ رویای ابرقدرت شدن هندِ مودی را تضعیف کرد» نوشت: جاه‌طلبی‌های ژئوپلیتیکی و اقتصادی هند زیر فشار سیاست‌های غیرقابل پیش‌بینی دونالد ترامپ و پیامدهای جنگ در خاورمیانه، به‌ویژه بحران ایران، با چالش جدی مواجه شده است.

به گزارش فرارو؛ سیاست‌های دونالد ترامپ نه‌تنها به تقویت جایگاه هند در نظم جهانی کمکی نکرده، بلکه عملا مسیر این کشور برای تبدیل شدن به یک ابرقدرت نوظهور را با اختلال روبه‌رو کرده است.

در حالی که نارندرا مودی تنها چند هفته پیش در اوج قدرت سیاسی قرار داشت و پس از پیروزی گسترده حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) کنترل بخش عمده‌ای از ایالت‌های هند را در دست گرفته بود، این شرایط می‌توانست زمینه‌ساز اجرای طرح کلان او با عنوان «Viksit Bharat» (هند توسعه‌یافته) باشد. (برنامه‌ای بلندپروازانه برای تبدیل هند به یک کشور توسعه‌یافته و ابرقدرت جهانی تا سال ۲۰۴۷)

با این حال، جنگ در ایران و بحران انرژی ناشی از آن به‌همراه تنش‌های ایجادشده در تنگه هرمز، ضربه قابل توجهی به اقتصاد هند وارد کرده. اقتصادی که به‌شدت به واردات انرژی وابسته است؛ به‌طوری‌که حدود ۸۷ درصد نفت و گاز مصرفی آن از خارج تأمین می‌شود. اختلال در مسیرهای تأمین انرژی نیز به افزایش قیمت‌ها، خروج سرمایه‌گذاران خارجی، تضعیف ارزش پول ملی و تشدید تورم منجر شده است.

در نتیجه این شرایط، مؤسسه مودیز پیش‌بینی رشد اقتصادی هند را به حدود ۶ درصد کاهش داده. رقمی که به باور بسیاری از کارشناسان برای تحقق هدف تبدیل هند به یک قدرت جهانی تا سال ۲۰۴۷ کافی نیست.

به گفته چایتینیک بهاردواج، پژوهشگر اندیشکده چتم‌هاوس، هند برای دستیابی به هدف «Viksit Bharat» نیازمند رشد پایدار حدود ۸ درصدی است؛ سطحی از رشد که حتی پیش از آغاز جنگ ایران نیز به‌طور کامل محقق نشده بود.

مودی در ابتدا امیدوار بود بازگشت ترامپ به کاخ سفید بتواند موقعیت هند را در رقابت با چین تقویت کند، اما در عمل با افزایش فشارهای تجاری و تعرفه‌ای از سوی واشنگتن مواجه شد.

از سوی دیگر، نزدیکی ناگهانی ترامپ به دو رقیب مهم هند یعنی پاکستان و چین، موقعیت دیپلماتیک دهلی‌نو را تضعیف کرده است. در این میان، پاکستان نقش میانجی در برخی تعاملات منطقه‌ای را بر عهده گرفته و چین نیز توانسته رویکرد آمریکا را از تقابل مستقیم به نوعی تعامل محتاطانه تغییر دهد.

طرح «ساخت هند» (Make in India) نیز نتوانسته به اهداف تعیین‌شده دست یابد و سهم بخش تولید در اقتصاد هند همچنان بسیار پایین‌تر از ظرفیت صنعتی چین باقی مانده است.

دولت مودی برای مدیریت شرایط اقتصادی، ناگزیر به اجرای سیاست‌های انقباضی شده است؛ از جمله کاهش واردات طلا، اعمال محدودیت‌های ارزی و کاهش هزینه‌های عمرانی و سرمایه‌گذاری برای کنترل کسری بودجه.

همچنین تعرفه واردات طلا به ۱۵ درصد افزایش یافته و محدودیت‌هایی برای کنترل خروج ارز و تقویت ذخایر ارزی به اجرا گذاشته شده است.

دولت هند در ابتدا تلاش کرد با استفاده از ذخایر استراتژیک، کاهش مالیات‌ها و حمایت‌های دولتی، اثر شوک انرژی را مهار کند، اما ادامه بحران و جنگ این سیاست‌ها را پرهزینه و کم‌اثر کرده است.

در نتیجه، فشار بر بودجه دولت افزایش یافته و احتمال کاهش بیشتر سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، که یکی از ستون‌های اصلی رشد اقتصادی هند محسوب می‌شود، مطرح شده است.

اگرچه مودی همچنان کنترل سیاسی داخلی را در اختیار دارد، اما مسیر تبدیل هند به یک ابرقدرت جهانی با محدودیت‌های جدی خارجی روبه‌رو شده است؛ محدودیت‌هایی که از ترکیب سیاست‌های متغیر آمریکا، جنگ‌های منطقه‌ای و بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی ناشی می‌شود و این مسیر را طولانی‌تر و پیچیده‌تر از قبل کرده است.