از «یوز» بی‌قرار تا «پُوز» بی‌قرار؛ «کاش تخم‌مرغ لاکچری نبود»

فوتبال 360 نوشت: پیراهن تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی رونمایی شد؛ آن‌هم با طرحی تکراری که کمی خط و خطوط به آنچه که سابق بود، اضافه شد و مطابق با انتظار، تصویر «یوز ایرانی» هم روی آن حک شد. به این ترتیب، این برای دومین بار است که تیم ملی، پیراهنی در جام‌های جهانی به تن می‌کند که تصویری از یوز ایرانی روی آن نقش بسته؛ یک حیوان در خطر انقراض که نیاز به افزایش آگاهی زیست‌محیطی برای نجاتش حس می‌شود. اگرچه این «یوز» تنها داشته ایرانی‌ها نیست که در خطر انقراض قرار می‌گیرد ولی همین‌که تلاش شده در این حد، هشدار داده شود باز هم بد نیست.

ماجرای یوز

اینکه یوز چطور به پیراهن تیم ملی رسیده و حتی سوژه‌ای برای رسانه‌ها شده تا مرد‌های مسن تیم را حتی به همین نام خطاب کنند، ریشه در اتفاقاتی دارد که باید برای رسیدگی به آن به یک سال قبل از جام جهانی 2014 برگشت. آن روزها «ان‌جی‌او»های نگران حیوانات رو به انقراض، در ابتکاری خلاقانه به این نتیجه رسیدند که با بردن تصویر یوز روی پیراهن تیم ملی فوتبال ایران و درنا روی پیراهن تیم ملی والیبال ایران، جوی به راه بیندازند تا در این زمینه آگاهی بیشتر شود. 

اگرچه پروژه دوم شکست خورد ولی پروژه نخست به بار نشست. آن زمان کسی تصور نمی‌کرد فیفا مجوز حک شدن این یوز روی پیراهن تیم ملی را در جام جهانی دهد؛ ولی سفر یک روزه سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا به ایران و ملاقات کوتاه معصومه ابتکار، که آن روزها رئیس سازمان محیط زیست بود و مثل این روزها در تیررس حواشی نبود، با رئیس فیفا، مجوز لازم اخذ شد. البته که فیفا ایراداتی گرفت که باید رنگ این یوز کم‌رنگ شده و به بافت اصلی پیراهن آسیبی نرساند. 

پس از اصلاحات صورت گرفته، بالاخره پیراهن ایران مجوز فیفا را گرفت. در آن برهه حتی بروشوری تهیه و در اختیار کادر فنی و بازیکنان ایرانی گذاشته شد تا اگر کسی در جام جهانی از یوز و این پیراهن پرسید، اندک اطلاعاتی داشته و چندین جمله کلیدی بگویند؛ ولی هرگز چنین مجالی دست نداد و کسی هم از مجموعه تیم ملی علاقمند به مطرح کردن این موضوع نزد رسانه‌های خارجی نشد.

یوز رفت و برگشت

حالا پس از دو دوره غیبت یوز روی پیراهن تیم ملی که داستان خاص خودش را دارد، این حیوانِ در حال انقراض دوباره به پیراهن تیم ملی برگشته؛ ولی به گونه‌ای که چندان چنگی به دل نمی‌زند. این بار نه طرح زیبا و چشم‌نوازی ارائه شده و نه حتی یوز کار شده مثل جام جهانی 2014 جوان و زیبا است؛ یک یوز خسته و پیر، شاید مثل شرایط سنی همین روزهای تیم ملی، روی این پیراهن جدید نقش بسته است. البته که برای بی‌قراری یوز همین بس که سال 2014 سمت چپ پیراهن تیم ملی حک شده و این روزها سمت راست پیراهن تیم به کار رفته است.

دستگاه‌های «پوز» هم بی‌قرار شده‌اند

راستش نوشتن از این جزئیات آن‌هم در روزهایی که علاوه بر «یوز»، دستگاه‌های «پوز» هم بی‌قرار شده و به سرعت بسیار چشمگیری دارایی قشر متوسط و ضعیف را می‌مکد، چندان محلی از اعراب نیست؛ هرچند شاید مثل حال و روز همین یوز افسرده‌ای که روی پیراهن تیم ملی به کار رفته، حال بسیاری از مردم هم چنین شده باشد. شاید یوز 2014 که جوان و سرحال بود، برای مردم که سفره‌شان این قدر آب نرفته و حداقل‌ها از آن‌ها دریغ نشده بود، جذاب‌تر بود.

شاید آن‌ روزها برای پیگیری تیم ملی، حتی یوز حک شده روی پیراهن این تیم، دل و دماغ به قدر کافی وجود داشت. از همه مهم‌تر اینکه آن روزها تخم‌مرغ لاکچری نبود… به راستی با تخم‌مرغی که شانه‌ای بیش از 500 هزار تومان است و در ماه حتی اگر یک خانواده چند نفره فقط در روز همین ماده غذایی را مصرف کند باید 18 میلیون تومان بپردازد، رمقی برای پیگیری احوالات تیم ملی فوتبال ایران می‌ماند؟ شاید اصلا همین یوز به کار رفته در پیراهن تیم ملی برای جام جهانی 2026 بی‌دلیل افسرده و پیر نشده باشد…